तिच्या मनातून ...

कोठुनि येते मला कळेना

उदासीनता ह्या हृदयाला…

बाळकवींच्या ह्या ओळीने तिचं मन आज कुठल्याश्या गर्दीत हरखून गेलं होतं.

बराच वेळ म्हणा ,  त्या ओळी  ती स्वतः शीच अशी  गुणगुणत होती. 

आणि विचारमग्न होतं होती.

काय बोचते ते समजेना

हृदयाच्या अंतहृदयाला ....

रात्रीच्या शांत प्रहरी,  ह्या ओळींचा तिच्या  मनावर हळुवार  असर  होऊ लागला होता. कुठल्याश्या अनामिक ओढीने  मन गहिवरलं  जातं होतं .

त्याने ती बैचेन झाली  होती . 

आज हे असं का होतंय  आपल्या बाबत   ?

आभाळ दाटून यावं , अशी एकाकी अवस्था झाली आहे ह्या मनाची  .  

कुणी तरी जवळ असावं  , आपल्याशी बसावं , आणि आपलं म्हणून  मी  त्याच्याशी मोकळेपणाने बोलावं  हलकं व्हावं  , असं मनोमन  वाटतंय ? 

हि हुरहूर हि रुखरुख ..........त्याबाबतीत तर नाही ना?

अगदी काही दिवस तर झालेत ...त्याच्याशी  ओळख हॊऊन ..आणि काय तो संवाद साधून , अजून भेटलो  हि कुठे आम्ही..,

नुसता काय तो  संवाद आहे ..आपलेपणाने भरलेला. मोकळा असा  आणि

त्याने एवढ्यात ..! 

खरंच,  माणसं इतक्या लवकर आपलीशी होतात. ?

जादूची काडी एकाकी फिरवावी आणि चुटकीशी सगळं बदलावं अशी हि किमया साधता येते?

असेल हि…………

माणसाचा चांगुलपणा आणि मोकळेपणा कुठेशी भावतोच ना मनाला ..... त्याबाबतीत हि तेच असेल.

पण हि ओढ…..

हि ओढ .......आज मला काही स्वस्थ बसू देत नाही आहे आणि देणार  हि नाहीये.
 बोलायला हवं मला त्याच्याशी .

पण इतक्या रात्री ..?

जागा असेल  ना तो ? 

रात्रीचे बारा वाजून गेले आहेत. 

करू का कॉल ? ...

काही कळत नाहीये...,   छे ?

पण नाही बोलले तर मन  तग धरणार नाही. 

झोप तर दूरची गोष्ट . तळमळायला होईल रात्रभर.

पण इतक्या रात्री फोन  करून त्यालाही त्रासच ना ?

काय करू…? (क्षणभर विचारमग्न होंऊन ..)

 कॉल केल्याविना मला काही चैन पडणार नाही.  

असेल तो जागा ..

(मनाच्या निश्चयाने ती फोन करते… )

(रात्रीच्या शांत प्रहरी ... अर्धनिद्रा अवस्थेत असता , त्याचा फोन खणाणतो .
तिंचा तो कॉल पाहिल्यावर .. क्षणभर विचारमग्न होऊन ..... )

बारा वाजून गेले आहेत . इतक्या उशिरा हिचा कॉल ? 

बाल्कनीच्या  चौकटीत येऊन ...त्याने बोलायला सुरवात केली .

रात्रीच्या शांत प्रहरात तिचा हळुवार  आवाज हि मनास गोडवा देत होता.  

हॅलो ..!

हाय .....!

जागा आहेस ?

नाही ...म्हणजे जागाच होतो मी.

अच्छा ...

हम्म ....

' बोल काय झालं . ? सगळं ठीक ?

इतक्या रात्री कॉल केला आहेस म्हणून विचारतोय ?

काही नाही रे , जरा  अस्वस्थ वाटत होतं. एकटं...... म्हटलं बोलू तुझ्याशी ..

अच्छा...

बोल मग ....

काय म्हणतेस आणि का असं  वाटतंय ?

माहित नाही.

ठीकाय….

(काही क्षणाच्या शांततेनंतर …)

चल फार उशीर  झालाय ...शांत पणे झोप ... जास्त विचार करू नकोस !

आपण सकाळी बोलू .. 

हम्म ... 

गुड नाईट ,

काळजी घे….!

गुड नाईट….!

आपलेपणाच्या त्या स्वराने ...तिच्या  काळजाची हुरहूर क्षणात मंदावली. उद्याच्या स्वप्नाची हातमिळवणी करत ..गाढ निद्रेत विसावतं ....

क्रमश :

तिच्या मनातून ...  

हृदया- एक स्वप्नं सखी 

- संकेत पाटेकर -  08-08-2016 

मैत्रीचं नातं...

मैत्रीचं नातं...

तुला १०१ उठा बश्या काढाव्या लागतील हा ..

मी म्हटलं ठीकायं , पण त्या मोबदल्यात मला काय मिळेल हं ?

ती म्हणाली : पनीर चिल्ली ,
मी म्हटलं वाह ...छानच ! माझी आवडती पनीर चिली मिळणार तर ..!
हम्म ...
मग ... आधी उठा बश्या काढ चल , तिने लगभगिने म्हटलं.
मी म्हणालो ..फोन वरून कुठे गं , तुला भेटल्यावर , तुझ्या समोरच , उठा बश्या काढेन की ..!
ती म्हणाली ..ओके ,
मग भेटू आपण उद्या ...
मी म्हटलं बरं ....

बरेच दिवसाने मैत्रणीचा असा फोन खणाणला होता. पण जरा रागारागानेच ...त्यातला हां गोड मधाळ संवाद. म्हणावं तर रागातही मधाळता साचलेली.

मैत्रीच्या नात्यातलं आमचं हे आपुलकी अन प्रेमस्नेहाने जुळलेलं एक नातं.
मोजुन् म्हणायच्या तर मला मोजक्याच् अश्या मैत्रिणी, स्नेह राखूनअसलेल्या .. त्यातली ही एक वेडू...

स्वभाव गोड , निरागसता मनाशी ठासून भरलेली. माझ्याइतकीच हळवी पण ज़रा नाजूक अशी,
चांदण्याच्या शीतल ते प्रमाणे सौम्य ...
आमचं मैत्रीचं नातं ही असंच निर्मळतेच्या झऱ्यावानी ....वाहतं. खळखळत.
गेले कित्येक वर्षांपासून...भावगंध जपुन असलेल.

पण मागील काही दिवसापासून तिच्याशी संपर्क न्हवता . ना भेट, ना संवाद. ना काही ..
म्हणावे तर मीच जाणूनबुजून करत होतो सगळं . संवाद वगैरे टाळन...

गंमत म्हणून पहावं म्हटलं ...
ही स्वतःहून आठवण काढतेय का ? फोन करतेय का ?

कारण लग्न झाल्यापासून वा त्या आधी पासून एक भेट न्हवती . तिच्या लग्नालाही तसे चार पाच महिने ओलांडले होते . म्हणून म्हटलं बघूयाच...
जरा खेळी करून ..काही दिवस संवाद टाळून ...

बघूच ...स्वतःहून कॉल येतोय का ?
आणि अश्यात तिचा कॉल खणाणला आणि क्षणभरात मनाशी स्तब्धता पसरली. शांततेला एकाकी उधाण भरलं .

विसरलास ना ?
मी म्हटलं नाही, मी कसा विसरेन .
तूच मला विसरलीस , हो ना ?
बाबू .... ( प्रेमाने कधी बाबू म्हणेल...कधी जाड्या , कधी काय नि काय ,मनात येईल ते विशेषणे असतात माझ्या मागे . ;) )

मी ...........हॉस्पिटल मध्ये होते ...
वर पोहचण्याच्या स्थितीत,मरणोत्तर अवस्थेत..आणि
वरतून तू मला सांगतोय , विसरलास म्हणून ...

तिच्या अश्या बोलण्याने क्षणभर मी स्तब्ध झालो . काय बोलावं ते कळेना.
नको तिथे उगाच शब्द संवाद टाळून.....फार मोठी चूक केली होती.
का असं मी वागलो ?

कुठेशी माझंच लिहलेलं वाक्य माझ्याच मनाशी घेर करू लागलं होतं. 

गैरसमजुतीचे धागे आपणच आपल्याभोवती गुंडाळतो.. संकेत. आणि हा धागा तू गुंडाळलायस .
गमतीतं ही म्हण, पण आपलेपणाच्या नात्यात अशी खेळी कधी करू नकोस .

संवाद हा नात्यातला दुवा . तोच जर नसेल तर नातं ही नसल्याप्रमाणे आहे रे पडीक.
समजतोयस ना ,

दिव्याच्या ज्योती प्रमाणे नातं असतं रे, संवादाची दिव्य ज्योत जोपर्यंत जळत असते .तोपर्यँत नातं प्रकाश दीपाने उजळत राहतं. ती ज्योत एकदा मिटली की , मग उरतो तो केवळ काळाकुट्ट अंधार.

म्हणूनच सांगतोय , ' संवादाची ती ज्योत अखंड तेवत ठेव. जाणिवेच्या अथांगतेतून ..'

तसे आपण क्षणभराचे सोबती असतो . ह्या जीवनाचं कधी कुठे कधी सांगता येतयं ?

मृत्यू अटळ आहे , कुठल्या पावलांनिशी कुठून कसा तो येईल ते ही ठाऊक नसतं. मग आपलेपणाने जोडल्या गेलेल्या ह्या नात्यांशी असा खेळ कशाला ?आणि का ? कशासाठी ?

क्षणभराच्या ह्या आयुष्यात ही नाती आणि नात्यातला जाणिवेतेचा अनमोल ठेवा , तो सहवासीक गंध ...
प्रत्येकाला जपायला हवाच.
तो ...तू ही जप आणि वपुंच्या शैलीत म्हणायचं तर आयुष्याचं महोत्सवं कर ....

शब्द संवाद असा मनाशी सुरू होता. चूक उमगली होती.
कळकळीने सॉरी म्हटलं गेलं. माफी मागितली .
पण ती ..
सॉरी अजिबात चालणार नाही .
तुला १०१ उठा बश्या काढाव्या लागतील हा ..

तिच्या अश्या लाडिक बोलीने पुन्हा हास्य उमललं गेलं .
पण मनाशी अजूनही विचार चक्र सुरू होतं.

हृदयाशी जोडलेलं मनाशी जुळलेलं आणिक एक अनमोल नातं .......कुठेशी संवाद हरवून आहे.... संकेत..
जरा लक्ष दे ...!

मनातलं काही ...
संकेत य पाटेकर

RELATIONSHIP... never DIES a NATURAL DEATH but.....

आज जवळच्याच त्याच्या कुणा एकाने असा स्टेटस अपडेट केला..अन राहवलं नाही . 

म्हणून तो ही भरभर लिहत सुटला.

RELATIONSHIP... never DIES a NATURAL DEATH but MURDERED by EGO, ATTITUDE and IGNORANCE.

तू म्हणतेयस ते खरंय रे ...
पण ह्या सगळ्या पुढच्या गोष्टी आहेत ,
आधी नातं म्हणजे काय ? आणि नात्यातला मूळ गाभा काय ?
हे आपण समजून घेतलं पाहिजे नाही का ?
ते समजलं , की ह्या अश्या गोष्टी उध्दभवनारच नाही.

आपण नाती निर्माण करतो. (आपण म्हणजे सगळेच ग )निर्माण करतो म्हणजे नकळतच ती गुंफली जातात. 

पण काहीवेळा त्यातला मूळ गाभा अंधारातच ठेवून.

मुळात हे नातं म्हणजे तरी काय असतं रे ? तर
'दोन मनाच्या सात्विक भावसुरातून एकत्रित जुळलेली वीण म्हणजेच नातं '
'आपुलकी अन प्रेमानं बांधली गेलेली विश्वसनीय दोरं म्हणजेच नातं.'
हे ना ?

पण तीच दोर कुठेशी ढिली पडते रे .. कारण काय तर 'वेळ ' 
आपण ना, खरं तर एकेमेकांना पुरेसं वेळच देत नाही बघ.. .
एकमेकांना जाणून समजून घेण्यासाठी, एकमेकांच्या उणीवा, आवडी निवडी वा कलागुण वा जे काही प्रश्न समस्या असतील त्याच्या मुळाशी जाण्यासाठी....

आपले कष्ट कुठेशी कमी पडतात. 

आणि तिथेच खरी फसगत होते आपली. आपल्यातील आडमूठपणाची .
आपण फक्त वरवरचा शोध लावतो. 
तर्क वितर्क लावून नात्याची तर पार अवहेलनाच करतो. 
आणि मग एकमेकांना दोष देत सुटतो.

खर तर नातं हे एकमेकांच्या सहवासातून आणि समंजस वाणितूंन उमलतं, फुलतं.
पण आपण ना तेच होवू देत नाही.

नात्यात महत्वाची असते ती वेळ रे ...
योग्य वेळी योग्य तेंव्हा योग्य क्षण पाहून साधली गेलेली .
ही वेळ जुळवता आली ना की मग बघ सगळच सुरळीत...

बघ तुला ही... ती वेळ देता येते का ....साधता येते का ?

असंच काहीस सुचलेलं .
~संकेत

नियतीचा खेळ ...

हृदया : एक स्वप्नं सखी ....

ती : एक विचारू

तो : विचार ना..

ती : तुला  माझा हात , का हाती घ्यावासा वाटला नाही ?

तो : काय (ज़रा अचंबित होवूनच... )

ती :  माझा हात , का पकड़ावासा वाटला  नाही. त्यादिवशी..

तो : आज अचानक असा प्रश्न ...

ती : सहज रे ..

सहज म्हटलं  तरी , तिच्या अश्या एकाकी  प्रश्नाने तो अचंबितच  झाला . अस काही तिच्याकडून ऐकायला मिळेल. ह्याची त्याला कणभर ही चाहूल न्हवती. उलट आपण कुठल्या भ्रमात आहोत , असं त्याला एकाकी भासू लागलं.  पण ते  उघड सत्य होतं .

ती बोलत होती. तिच्या त्याचं  रसिक मधाळ वाणीत ... आणि तो ते सगळं श्रवण करत होता. कान टवकारूंन अगदी...  

पण बोलता बोलता  तिच्या एकाकी  ह्या प्रश्नांन त्याच्या चेहरा,  मात्र अधिकतेने  उजळून निघाला .  आपल्या नात्यातील हि रेशीम गाठ आता अधिकाधिक घट्ट  होऊ पाहत आहे  , ह्या आनंदातच  तो दौड करू लागला होता.  पण आपल्याला उत्तर द्यायचं आहे ह्याची जाणीव होताच त्यानं  तिच्या प्रश्नाचं उत्तर द्यायला सुरवात  केली.

अगं !  आपली ती पहिलीच भेट होती... नाही का   ?

आणि पहिल्याच  त्या  भेटीत  , दोन अनोळखी एकत्र आल्यावर ,भेटल्यावर असं  एकाकी  हात , हाती

घेनं अन तेही ऐन गर्दीच्या ठिकाणी , मला ते योग्य वाटलं  नाही . आणि तसही ते  कितपतं  योग्य होतं  रे ? मुळात इच्छा असती तरीही ...ते योग्य वाटलं  नसतं.  

कदाचित ..तुला काय वाटेल ह्या भीतीने हि असेल म्हणा किंव्हा माझ्या मनाला तेंव्हा ते पटलं नसावं  म्हणून कदाचित ...माझ्याने ते धाडस तेंव्हा  झाले नाही.

खरं तर तो दिवसच  खूप नाविन्य अन खास होता. आपल्या दोघांसाठी हि..,

आठवतंय ना , मैत्री दिन , २ ऑगस्ट , रविवार

त्याच दिवशी आपल्या दोघांची भेट होण ... हे केवेळ दैवी योग होतं.

योगायोगाने सगळं जुळून आलेलं.  जणू सात जन्मोजन्मीच्या बंधनात बांधलो गेलेलो आपण ,

 आज दैवी योजनेनुसारचं ठरल्या वेळेत भेटत होतो. आयुष्यभर कटिबंध होण्यासाठी ..हे ना ?

तशी आपली ओळख हि  जुनीच रे...पण ती Vartual , आभासी दुनियेतली..

सोशियल साईट च्या माध्यमातुन आपण एकमेकांशी संवाद साधत  होतो. त्यातूनच मनाचे धागे  नकळत कधी गुंफले गेले.  ते कळूनच आलं नाही.

मी तुला ह्या आधी कधी पाहिलं न्हवतं अन  तुही मला कधी पाहिलं नाहीस . 

जे सुरु होतं ते संवादाच्या जोरावर .......अगदी प्रपोज करण्यापासून  पासून ते लग्नाच्या गुजगोष्टी पर्यंत ...साऱ्या गोष्टी...

भेटण्याआधीच हे सगळं  ठरवून मोकळे होत होतो आपण..न्हाई

काळाच्या किती पुढे निघून गेलो होतो रे आपण ..

आता ते सारं आठवलं  कि हसू येतं  अन् हळूच डोळ्याची कड हि  ओलावली जाते.

तुला सांगू..जेंव्हा  आपण भेटायचं ठरवलं होतं ना , त्याचवेळेस मनाशी काही गोष्टी योजिल्या होत्या मी..

म्हणजे  पाण्याच्या शिडकारयाने , टवरलेला, लाल गुलाबी पाकळ्यांच्या प्रेम रंगानं न्हाहलेला  ,एखादा   नाजूकसा गुलाब , तुज्यासमोर धरावा आणि नजरेला नजरेशी रोखतं,  प्रेमाचे चार एक शब्द बोलून

मोकळं होवून जावं.   पण ते हि मला जमलं नाही.

साधा Friendship Band देखील मला तुझ्यासाठी घेता आला नाही ...

वेळेअभावी  हा ... म्हटलं तुला उगाच ताटकळत उभ व्हायला होईल.  त्यामुळे....

पण आता ते सगळं  आठवलं कि ...... असो...

अधुरं राहिलं ते स्वप्नं...

दादर - शिवाजी पार्क मधली , आपली पहिली भेट कदापि विसरता येणार नाही .

खूप बोलक्या आठवणी अजूनही कानाशी अन नजरेशी गुजगोष्टी करू पाहतात आणि त्यानं मी बेभान होवून जातो पुन्हा पुन्हा...त्याच वळणावर..त्याच ठिकाणी .

निर्मळ हास्याची  वारेमाप उधळण करतं ...अन नजरेशी तुला पहात ....

आता हि तेचं झालयं बघ..

आठवणीतले तुझे बोल मी स्वतःशीच गुणगुणतोय..

बघ,  येतयं  का रे ऐकू...??

तुला  माझा हात , का हाती घ्यावासा वाटला नाही ? हे तुझचं  वाक्य मनाला भिडतयं  पुन्हा पुन्हा  , मना चं  दार जोर जोरात ठोठावतं. 

ऐकतेस का ?

माझ्या हृदयाची हाक पोहचते का रे तुझ्याशि..कुठे आहेस  तू...

प्रेमाची सांगता हि स्पर्शाने होते . अस वपु म्हणतात . पण तो जिव्हाळ्याचा स्पर्शच माझ्याकडून रीता राहिला रे..

प्रेमाची सांगता तर झालीच नाही. पण सगळचं कस उदास अन्  रीतचं राहीलं. 

का मी तुझा हात धरला नाही . तेंव्हा  ? का ते क्षण माझ्या हातून निसटुन गेले. ?

की हीच दैवी योजना होती.? माहीत नाही . जे झालं ते झालं. 

कदाचित तुझा हात तेंव्हाच धरुन राहिलो असतो तर ...आज हि वेळ आली नसती.

मनात एकदुसऱ्या विषयी  जिव्हाळा असूनही.... असे आपण दुरावलो नसतो.

पण हा खेळ आहे नियतीचा ..ज्याला जे योग्य तेच त्याला मिळणार .

सांज संध्या समयी तळ्याकाठी एकटक बसून ....क्षितिजाच्या मावळत्या रुपाला पाहून तो  तिच्या आठवणीत आजही गुंतला होता. 

क्रमश :

हृदया : एक स्वप्नं सखी ....

संकेत पाटेकर

१५.०६.२०१६

आतापर्यंत सगळ त्यांच्या मनातून उतरवलय  , पुढचा भाग हा  तिच्या मनातून उमटलेला असेल.

तिच्या मनातील गुपित ...

'उडपी 'तला तो वेटर ...

रात्रीची साधारण साडे दहा ची वेळ....
भटकंती कट्ट्या निमित्त एकत्र जमलेलो आम्ही काही मित्र (सुरज , रोहन , कला अन मी ) , कट्टा संपताच मामा काणे HALL मधून बाहेर पडलो. आणि कामत हॉटेल च्या इथे थोडा स्थिरावलो . 

थोड्या इकडच्या तिकडच्या गप्पात आणि महत्वाच्या काही विषयात रममाण झालो होतो . तेवढ्यात आमचा , अजून एक लाडका मित्र .. आमच्या घोळक्यात हजर झाला. त्याच नाव हेमंत 

पार भिवंडीपासून ऑफिसमधून निघून दादर ला गाठे पर्यंत ..त्याला साडे नऊ झाले. 
भटकंती कट्ट्याला त्याला काही उपस्थिती लावता आली नाहीच .पण आम्हा मित्रांना खास भेटण्यासाठी म्हणून साहेब इथवर येण्याचे कष्ट घेतलेच. (मित्रांवरच प्रेम अजून काय ...)

पुढे अजून हि गप्पा रंगल्या .चहा अन कैरी पन्ह्याचा एक एक पेला रिता करत..आम्ही एकमेकांशी बोलते झालो . त्यात रात्रीचे दहा वाजले..ते कळूनही आले नाही . पोटाची खळ अन भूक कावकाव करू लागली. म्हणून घरी जावयास निघालो. 

आमचा हेमंत साहेबांच्या घरचे सगळे गावी गेल्याने ....आज त्याचं बाहेरच जेवण होणार होतं. हे माहित होतं. म्हणून म्हटल चला ... 
माझ्या हि पोटाला थोडा आसरा होईल ...आम्ही निघालो . दादर पच्छिम हून पूर्वेकडे ..रेल्वे पूल ओलांडत ...एखाद हॉटेल शोधत...

त्यातच कला सोबत होती. उगाच तिला उशीर होईल म्हणून तिचा निरोप घेतला . तिला जाऊ दिले. 
आणि चौघे मित्र , हॉटेल शोधे साठी ऐन त्या गर्दीतली पायवाट चालू लागलो.

पूर्वेकडे आल्यावर एक हॉटेल दिसलं . नाव आता आठवात नाही . तिथे थेट जाऊन बसलो. 
पाच मिनिटे झाली दहा मिनिटे झाली. ओर्डर घायला कुणी येईना . 
तोपर्यंत मेनू कार्ड हाती आलं होतं . काय हवयं काय नको ते पाहू लागलो. 

आणि एकमताने सेज्वान राईस आणि गरमा गरम सूप मागवायच ठरवलं . वेटर ला किंचाळूनच (एवढ्या मोठ्या हॉटेल मध्ये एकुलता एकच होता ...ओर्डर घ्यायला म्हणून ) बोलावलं आणि अमुक अमुक ओर्डर द्याला लागलो. तोच घाई घाईत त्याने शब्द फेकले. 

''इसमेसे कुच्ह नही है '' ...मग काय पुन्हा एकदा मेनू कार्ड चाळू लागलो. अन मनाशी पक्क केलं. 
चीज पावभाजी खाऊ ....पुन्हा त्या वेटरला ओरडूनच बोलवावं लागल. ) आणि पुन्हा त्याचा तोच शेरा ...पाव भाजी भी नही हे ..

खाली, '' इडली वडा सांबार मिलेगा... '' अस म्हणताच आमच्या रोहनचा पारा थेट उंचाकी पोहोचला आणि रागा रागानेच , काहीतरी बडबडत तो बाहेर निसटला. . आणि त्यासोबत आम्हीहि ...
म्हटलं एवढा मेनू कार्ड विविध अश्या खमंग पदार्थांनी सजलेला असताना . त्यातलं काहीच मिळेना. अजब आहे . कपाळावर आट्या ओढवल्या ...आणि पुढे सरलो . 

दादर स्टेशन लगतच बाजूला ..उडपी दिसलं . म्हटलं इथे तरी बघू आता काय मिळतंय का ? रेटू काहीतरी घशात ..रात्रीचे साडे दहा झाले होते . 
आत शिरलो. जुन्या मुंबईचे अनेकानेक फोटोफ्रेम भिंतीवर सुंदर रीत्या लावलेले दिसले. ते बघतच एका जागी चौघे स्थिरावलो. 
वेटर ने दिलेलं पाणी प्यायलो . मेनू कार्ड बघू लागलो. 

राईसचे अनेक प्रकार त्यात होते.तरीही खात्री करून घेण्यासाठी म्हणून मी मुद्दाम वेटरला.विचारलं ह्यातलं काय आहे ?काय मिळेल ? 

काय कुणास ठाऊक मी असा प्रश्न करताच ..त्याच्या भुई वरच्या रेषा एकदम ताणल्या गेल्या . आणि तुसडीने एखाद्याशी बोलावं तसं त्याने म्हटल... सब कूच है..
मी मात्र विचाराच्या गर्दीत लोटून गेलो क्षणभर ..हा असा का वागला ? माझा पेहराव ठीक नाही का ? कि चेहरा भूतावाणी झालाय ? काही कळेना. 

दुरलक्ष केलं क्षणभर आणि ओर्डर द्याला सज्ज झालो . तशी एकाचीच भूख होती . आणि आम्ही तिघे फक्त जोडीला होतो. ( थोड थोडशेअर करायला .. ) 
म्हणून सुरवातीला पनीर हंडी बिर्याणी मागवायची ठरवली. आणि त्याचं वेटरला ओर्डर दिली . 
पुन्हा त्याने एकदा कटाक्षाने पाहिलं . 
चौघात फक्त एक ओर्डर ? ..अश्या प्रशांर्थी अविर्भावात त्याने नजर फिरवली आणि तो आत ओर्डर घेऊन निघून गेला. 
हा असा का वागला ? पुन्हा इथे विचारंनी उचल खाल्ली ? पुन्हा दुर्लक्ष ...

थोड्या वेळात प्लेट घेऊन तो आला. त्या हि किती तर दोनच ..? माणसे आंम्ही चार ? 
तशी दुसरी ओर्डर अजून द्यायची बाकी होती . त्यावेळीस एकमत झालं न्हवत नक्की काय घ्यायचं . त्यात थोडा वेळ गेला होता म्हणा... 

म्हणून पुन्हा ओर्डर दिली . पुन्हा त्याच्या चेहऱ्यावर तेच भाव ..
जणू काही कुणाशी जोरदार भांडण झालय आणि तो सगळा राग आमच्यावर ओढतोय. 
पुन्हा मनात तोच प्रश्न , हा असा का वागला ? पुन्हा दुर्लक्ष ...
पुन्हा दोन प्लेट आल्या ....दिलेली ओर्डर आली . त्याने राईस सर्व्ह केलं .आणि निघून गेला . 
पण त्यात एक स्पून द्यायचं राहिला . आणि तो नेमका मलाच . 
आधीच पोटात काही कावळे धिंगाणा घालत होते . रहावलं नाही म्हणून कांदा लिबू च्या कापी केलेल्या डीश मधला स्पून उचलला अन थेट सुरवात केली गिळायला.

मित्र माझ्याकडे पाहू लागले. ...अरे बकासुर थांब कि थोडा ...मी हास्य मुकुट फुलवल अन क्षणभर थांबलो. 
तेवढ्यात तो वेटर हि टेबला जवळ आला. 
मित्रांनी त्याकडे स्पून साठी विचारलं .अदबीनेच .. .. 'एक स्पून दो भाई '...

अन झालं पुन्हा त्याची तीच तर्हां ..जणू आमची खीळ उडवावी म्हणूनच हा मुद्दाम अस करतोय कि काय अस वाटू लागलं. स्पून से नही , ऐसेही खावं ..अस काही बाही तो बडबडून आणि हाती असलेला ..स्पून जागी ठेवून निघून गेला. 
मी म्हटलं जाऊ दे , पुन्हा दुर्लक्ष करत ...खाण्यावर सगळ लक्ष एकवटलं. 
पण अधून मधून एकमेकांना पाहून मनातून खो खो हसत होतो . कारण तो वेटर बंधू ...आणि त्याचे ते अनाठायी विस्कटलेले रागीट भाव ...
पण तो हि ..आमचं सगळ खाऊन होईपर्यंत , आमच्या टेबलाच्या मागे ..चौघांवर नजर ठेवून होता. एकटक ..पाहत...
काही वेळेत आमच सगळ आवरलं. आणि तो पुन्हा टेबल क्लीन करायला आला. 
आणि पुन्हा तोच प्रश्न उभा राहिला ...हा असा का वागला ? पुन्हा काहीतरी तो पुटपुटून गेला होतां .
हॉटेल मधून बाहेर पडता पडता , मोकळ्या दिलखुलास हास्य छबिने आणि क्षमाशील नजरेने त्याकडे पाहिलं. आम्हाकडून काही चूक झाली का? हे विचारायचं होतं. 
पण काही विचारलं नाही तसेच बाहेर पडलो . 

मनात मात्र तो प्रश्न काहीसा तसाच राहिला . अनुउत्तरीत. ..हा असा का वागला ?
मुळात दिवसभरात इतकी माणसांची ये जा ..आणि त्यात विविध लोकांच्या स्वभाव मनाशी येणारा संबंध लक्षात घेता म्हटलं काहीतरी नक्कीच कुणाशी बिनसलं असावं. आणि त्यात आम्ही जरा उशिराच (म्हणजे हॉटेल बंद करण्याच्या वेळेस बहुदा )आल्याने ..त्याचा एक परिणाम झाला असावा . असा एक काही तर्क मानून आम्ही मात्र आमच्या घराच्या वाटा पकडल्या . अन तो दिवस मावळला.
मुंबईतल्या रोजच्या घाई गर्दीतल्या अन तणावाखाली असलेल्या माणसाचा तो चेहरा आणि ते तर्हेवाईक भाव आज अश्या पद्धतीने अनुभवले असे म्हटले तरी वावगे ठरणार नाही . 

- संकेत य पाटेकर 
२०.०५.२०१६

हितगुज - स्वप्नांशी ...

प्रेम हे मोजता येत नाही रे , त्याला आकार माप अस काही नाही .म्हणून ते मिट्विता ही येत नाही .

ते फ़क्त अनुभवता येतं. जाणता येतं …

 हृदयातल्या भाव गीतेतून .. नजरेतल्या अथांगतेतून, सप्त सुरांच्या अमोघ वाणीतून, स्नेह पूर्ण स्पर्शातून , अबोल्यातून, दुराव्यातून..आणि आपलेपणाच्या जिव्हाळीक नात्यातून..

आणि प्रेम हे एकच शाश्वत आणि सत्य , मी मानतो ..जे अक्षय आहे. ज्याला मरण नाही. 
आणि हेच एकमेव 'प्रेमरत्न' मी तुला देऊ शकतो . 
. 
बोल...आयुष्य भरासाठी तुझि साथ मला देशील ? 
माझ्या सारख्या वेडगळ , साधसचं जीवन जगणाऱ्या ...अन साधसचं राहणीमान असलेल्या ..
मुलाशी लग्न करशील ? तयार आहेस ? 
तू चंद्र तारे म्हणशील तर , ते तुला मी कदापि आणून देणारं नाही हा ...अश्या वायफळ बाता मी करणार नाही. पण कले कलेतून वाढत जाणाऱ्या त्या चंद्राची शीतलता अन मिणमिणत्या ताऱ्यांची लखलख आणि ते अथांग विश्व तुला जवळून अनुभवायला नक्कीच मिळेल. ह्याची खात्री देतो .

कसं ते माझ्यावर सोपवं ...त्यातला आनंद तुला नक्कीच मिळेल. 
आजवर तुझ्यावर ओघाने प्रेम करत आलोयं .. तो ओघ ह्या पुढे हि कायम राहील . पण मनातून उमटलेली प्रत्येक भावना तू त्या त्या वेळेस समजून घेशील हि आशा व्यक्त करतो. 

प्रेम ही तशी एक आतंरिक भावना आहे ...सहजतेतून , सहजतेत ओघळलेली ..मिसळलेली. 
ती सहजता ती ओघळता तुझ्या माझ्यात यायला हवी. .....तरच हे नातं उमलेलं आणि बहरेल ....
शेवटच्या श्वासा अखेरपर्यंत …..

बोल , लग्न करशील माझ्याशी ? 
पुन्हा विचार कर ...आणि काय तो निर्णय दे ...आता मात्र उशीर नको करू..
आधीच खूप उशीर झालायं... 
तुझाच ....

हितगुज - स्वप्नांशी ...
- संकेत पाटेकर - १९.०५.२०१६

आपलेपणाची साथ...

मी काही कृष्ण नाही आहे रे ... तो सावळारुपी ईश्वरी रूप , प्रत्येक हृदय मंदिरात आपलं हक्काचं स्थान मिळवून , नुसत्या एका सादेला हि हवं तेंव्हा , एकाच वेळी प्रतिसाद देणारा ...

प्रत्येकाच्या हृदयी गाभाऱ्यात आपलं सावळारुपी अस्तित्व कायम खिळवून मन ज्योती उजळवून देणारा , समोरील मनातल अचूक हेरणारा ..आणि अपेक्षापूर्ती करणारा ...... नैराश्याचा , अविचारीपणाचा सखोल नायनाट करणारा ...

मी ...मी आहे, साधासाच अन सामान्य , कृष्णाई रूपासारखं सर्वत्र नाही. पण काही हृदयी घरात नक्कीच आपलेपणाचं स्थान मिळविलेला...
पण त्यासारखं मला कुठेय रे , सर्वत्र नांदता येतंय ..
मनात दडलेल्या अनेकानेक प्रश्नांना ,चिंतांना अन आसवांना कुठे रे शमविता येतंय ..
अपेक्षांचे निरपेक्ष भार हि उचलण्याची तितकी क्षमता नाहीये रे माझ्यात ...

पण कुठेशी मनमोकळा प्रयत्न असतोच ना सातत्याने , कुणा हिरमुसल्या कळीला , हास्य चैतन्याचा सुगंध लेवून आपलेपणाने फुलवून देण्याचा .., कुणा एखाद्याशी आपलेपणाच्या मृदू शब्दानं आधारवड होण्याचा ..
मान अपमान सार सोडून नाती गुंफण्याचा अन जपण्याचा ..

पण तरीही मला ह्या सर्वाना एकत्रित बांधता येत नाही आहे. नात्यातली कुठलीशी घडी हळूच कधी मोकळी होते ..ते कळून येत नाही. आणि जेंव्हा कळत ..तेंव्हा अंतर वाढलेलं असतं. 
आयुष्य जगताना , अन ह्या वेळे सोबत पुढे सरताना प्रत्येकाला सोबत घेऊन जायचं असतं. 

बस्स ह्या प्रवासात आपलेपणाने जोडलेले हात अन त्यांची साथ , नकळत कधी सुटू नये..इतकंच.. 
असंच काहीस... 
- संकेत पाटेकर 

जीवन प्रवास...

अस वाटतं हे….चौकटीतले आठ नऊ तासाचे ऑफिसचे काम धंदे सोडून ....सरळ... मुक्तवाटे ..

ह्या माझ्या सह्याद्रीच्या कड्या कपाऱ्यातुनी वणवण भटकत राहावे , मैलो मैलांचा वेड्या वळणाचा खडतर प्रवास साधत .. 
इथल्या लोक संस्कृतीचा लोकजीवनाचा, मानवतेचा तसेच दुखीव अश्रूंचा आणि निसर्गाच्या अलौकिक, अद्भुत सौंदर्यतेचा आणि तिथल्या हर एक घटकांचा नजरेशी आढावा घेत ...
जगाच्या कानाकोपऱ्या पर्यंत झेप घ्यावी .

सामाजिक बांधिलकी जपत हवं त्या समयी स्वतःला मानवतेशी जोडून घ्यावे.(.निर्मळतेने)

...तसेच लेखणीने एक एक अनुभव शब्दबद्ध करत रहावे .

अन त्याबरोबर कलेशी हि संधान बांधत कलागुणाशी (मग ते छायाचित्रण , अभिनय , साहित्य , वा इतर कुठल्याही कला क्षेत्र असो ..त्यांशी ) जुळवून घेत त्यात बेधुंद व्हावे आणि सर्वात महत्वाचं म्हणजे 
प्रेम अन शांतीचा अनमोल संदेश देत , आपलेपणाने एक एक नाती हृदयाशी कवटाळत , लोकांच्या हृदय मंदिरात स्थान मिळवत हा देह अलगद ह्या मातीशी ठेवून ह्या जगाचा अखेरचा निरोप घ्यावा . 
बस्स.... 
जीवन प्रवास हा असाच हवा. 
- संकेत पाटेकर 
१६.०४.२०१६