गुरुवार, ३० जून, २०१६

RELATIONSHIP... never DIES a NATURAL DEATH but.....



आज जवळच्याच त्याच्या कुणा एकाने असा स्टेटस अपडेट केला..अन राहवलं नाही . 
म्हणून तो ही भरभर लिहत सुटला.
RELATIONSHIP... never DIES a NATURAL DEATH but MURDERED by EGO, ATTITUDE and IGNORANCE.

तू म्हणतेयस ते खरंय रे ...
पण ह्या सगळ्या पुढच्या गोष्टी आहेत ,
आधी नातं म्हणजे काय ? आणि नात्यातला मूळ गाभा काय ?
हे आपण समजून घेतलं पाहिजे नाही का ?
ते समजलं , की ह्या अश्या गोष्टी उध्दभवनारच नाही.
आपण नाती निर्माण करतो. (आपण म्हणजे सगळेच ग )निर्माण करतो म्हणजे नकळतच ती गुंफली जातात. 
पण काहीवेळा त्यातला मूळ गाभा अंधारातच ठेवून.

मुळात हे नातं म्हणजे तरी काय असतं रे ? तर
'दोन मनाच्या सात्विक भावसुरातून एकत्रित जुळलेली वीण म्हणजेच नातं '
'आपुलकी अन प्रेमानं बांधली गेलेली विश्वसनीय दोरं म्हणजेच नातं.'
हे ना ?
पण तीच दोर कुठेशी ढिली पडते रे .. कारण काय तर 'वेळ ' 
आपण ना, खरं तर एकेमेकांना पुरेसं वेळच देत नाही बघ.. .
एकमेकांना जाणून समजून घेण्यासाठी, एकमेकांच्या उणीवा, आवडी निवडी वा कलागुण वा जे काही प्रश्न समस्या असतील त्याच्या मुळाशी जाण्यासाठी....
आपले कष्ट कुठेशी कमी पडतात. 

आणि तिथेच खरी फसगत होते आपली. आपल्यातील आडमूठपणाची .
आपण फक्त वरवरचा शोध लावतो. 
तर्क वितर्क लावून नात्याची तर पार अवहेलनाच करतो. 
आणि मग एकमेकांना दोष देत सुटतो.
खर तर नातं हे एकमेकांच्या सहवासातून आणि समंजस वाणितूंन उमलतं, फुलतं.
पण आपण ना तेच होवू देत नाही.
नात्यात महत्वाची असते ती वेळ रे ...
योग्य वेळी योग्य तेंव्हा योग्य क्षण पाहून साधली गेलेली .
ही वेळ जुळवता आली ना की मग बघ सगळच सुरळीत
...
बघ तुला ही... ती वेळ देता येते का ....साधता येते का ?
असंच काहीस सुचलेलं .
~संकेत

बुधवार, १५ जून, २०१६

नियतीचा खेळ ...

हृदया : एक स्वप्नं सखी ....

ती : एक विचारू
तो : विचार ना..
ती : तुला  माझा हात , का हाती घ्यावासा वाटला नाही ?
तो : काय (ज़रा अचंबित होवूनच... )
ती :  माझा हात , का पकड़ावासा वाटला  नाही. त्यादिवशी..
तो : आज अचानक असा प्रश्न ...
ती : सहज रे ..

सहज म्हटलं  तरी , तिच्या अश्या एकाकी  प्रश्नाने तो अचंबितच  झाला . अस काही तिच्याकडून ऐकायला मिळेल. ह्याची त्याला कणभर ही चाहूल न्हवती. उलट आपण कुठल्या भ्रमात आहोत , असं त्याला एकाकी भासू लागलं.  पण ते  उघड सत्य होतं .

ती बोलत होती. तिच्या त्याचं  रसिक मधाळ वाणीत ... आणि तो ते सगळं श्रवण करत होता. कान टवकारूंन अगदी...  

पण बोलता बोलता  तिच्या एकाकी  ह्या प्रश्नांन त्याच्या चेहरा,  मात्र अधिकतेने  उजळून निघाला .  आपल्या नात्यातील हि रेशीम गाठ आता अधिकाधिक घट्ट  होऊ पाहत आहे  , ह्या आनंदातच  तो दौड करू लागला होता.  पण आपल्याला उत्तर द्यायचं आहे ह्याची जाणीव होताच त्यानं  तिच्या प्रश्नाचं उत्तर द्यायला सुरवात  केली.

अगं !  आपली ती पहिलीच भेट होती... नाही का   ?
आणि पहिल्याच  त्या  भेटीत  , दोन अनोळखी एकत्र आल्यावर ,भेटल्यावर असं  एकाकी  हात , हाती
घेनं अन तेही ऐन गर्दीच्या ठिकाणी , मला ते योग्य वाटलं  नाही . आणि तसही ते  कितपतं  योग्य होतं  रे ? मुळात इच्छा असती तरीही ...ते योग्य वाटलं  नसतं.  
कदाचित ..तुला काय वाटेल ह्या भीतीने हि असेल म्हणा किंव्हा माझ्या मनाला तेंव्हा ते पटलं नसावं  म्हणून कदाचित ...माझ्याने ते धाडस तेंव्हा  झाले नाही.

खरं तर तो दिवसच  खूप नाविन्य अन खास होता. आपल्या दोघांसाठी हि..,
आठवतंय ना , मैत्री दिन , २ ऑगस्ट , रविवार
त्याच दिवशी आपल्या दोघांची भेट होण ... हे केवेळ दैवी योग होतं.
योगायोगाने सगळं जुळून आलेलं.  जणू सात जन्मोजन्मीच्या बंधनात बांधलो गेलेलो आपण ,
 आज दैवी योजनेनुसारचं ठरल्या वेळेत भेटत होतो. आयुष्यभर कटिबंध होण्यासाठी ..हे ना ?

तशी आपली ओळख हि  जुनीच रे...पण ती Vartual , आभासी दुनियेतली..
सोशियल साईट च्या माध्यमातुन आपण एकमेकांशी संवाद साधत  होतो. त्यातूनच मनाचे धागे  नकळत कधी गुंफले गेले.  ते कळूनच आलं नाही.
मी तुला ह्या आधी कधी पाहिलं न्हवतं अन  तुही मला कधी पाहिलं नाहीस . 
जे सुरु होतं ते संवादाच्या जोरावर .......अगदी प्रपोज करण्यापासून  पासून ते लग्नाच्या गुजगोष्टी पर्यंत ...साऱ्या गोष्टी...
भेटण्याआधीच हे सगळं  ठरवून मोकळे होत होतो आपण..न्हाई
काळाच्या किती पुढे निघून गेलो होतो रे आपण ..
आता ते सारं आठवलं  कि हसू येतं  अन् हळूच डोळ्याची कड हि  ओलावली जाते.

तुला सांगू..जेंव्हा  आपण भेटायचं ठरवलं होतं ना , त्याचवेळेस मनाशी काही गोष्टी योजिल्या होत्या मी..
म्हणजे  पाण्याच्या शिडकारयाने , टवरलेला, लाल गुलाबी पाकळ्यांच्या प्रेम रंगानं न्हाहलेला  ,एखादा   नाजूकसा गुलाब , तुज्यासमोर धरावा आणि नजरेला नजरेशी रोखतं,  प्रेमाचे चार एक शब्द बोलून
मोकळं होवून जावं.   पण ते हि मला जमलं नाही.
साधा Friendship Band देखील मला तुझ्यासाठी घेता आला नाही ...
वेळेअभावी  हा ... म्हटलं तुला उगाच ताटकळत उभ व्हायला होईल.  त्यामुळे....

पण आता ते सगळं  आठवलं कि ...... असो...
अधुरं राहिलं ते स्वप्नं...

दादर - शिवाजी पार्क मधली , आपली पहिली भेट कदापि विसरता येणार नाही .
खूप बोलक्या आठवणी अजूनही कानाशी अन नजरेशी गुजगोष्टी करू पाहतात आणि त्यानं मी बेभान होवून जातो पुन्हा पुन्हा...त्याच वळणावर..त्याच ठिकाणी .
निर्मळ हास्याची  वारेमाप उधळण करतं ...अन नजरेशी तुला पहात ....

आता हि तेचं झालयं बघ..
आठवणीतले तुझे बोल मी स्वतःशीच गुणगुणतोय..

बघ,  येतयं  का रे ऐकू...??

तुला  माझा हात , का हाती घ्यावासा वाटला नाही ? हे तुझचं  वाक्य मनाला भिडतयं  पुन्हा पुन्हा  , मना चं  दार जोर जोरात ठोठावतं. 
ऐकतेस का ?

माझ्या हृदयाची हाक पोहचते का रे तुझ्याशि..कुठे आहेस  तू...

प्रेमाची सांगता हि स्पर्शाने होते . अस वपु म्हणतात . पण तो जिव्हाळ्याचा स्पर्शच माझ्याकडून रीता राहिला रे..
प्रेमाची सांगता तर झालीच नाही. पण सगळचं कस उदास अन्  रीतचं राहीलं. 

का मी तुझा हात धरला नाही . तेंव्हा  ? का ते क्षण माझ्या हातून निसटुन गेले. ?
की हीच दैवी योजना होती.? माहीत नाही . जे झालं ते झालं. 

कदाचित तुझा हात तेंव्हाच धरुन राहिलो असतो तर ...आज हि वेळ आली नसती.
मनात एकदुसऱ्या विषयी  जिव्हाळा असूनही.... असे आपण दुरावलो नसतो.

पण हा खेळ आहे नियतीचा ..ज्याला जे योग्य तेच त्याला मिळणार .

सांज संध्या समयी तळ्याकाठी एकटक बसून ....क्षितिजाच्या मावळत्या रुपाला पाहून तो  तिच्या आठवणीत आजही गुंतला होता. 
क्रमश :
हृदया : एक स्वप्नं सखी ....
संकेत पाटेकर
१५.०६.२०१६

आतापर्यंत सगळ त्यांच्या मनातून उतरवलय  , पुढचा भाग हा  तिच्या मनातून उमटलेला असेल.
तिच्या मनातील गुपित ...






रविवार, २२ मे, २०१६

'उडपी 'तला तो वेटर ...

रात्रीची साधारण साडे दहा ची वेळ....
भटकंती कट्ट्या निमित्त एकत्र जमलेलो आम्ही काही मित्र (सुरज , रोहन , कला अन मी ) , कट्टा संपताच मामा काणे HALL मधून बाहेर पडलो. आणि कामत हॉटेल च्या इथे थोडा स्थिरावलो . 

थोड्या इकडच्या तिकडच्या गप्पात आणि महत्वाच्या काही विषयात रममाण झालो होतो . तेवढ्यात आमचा , अजून एक लाडका मित्र .. आमच्या घोळक्यात हजर झाला. त्याच नाव हेमंत 

पार भिवंडीपासून ऑफिसमधून निघून दादर ला गाठे पर्यंत ..त्याला साडे नऊ झाले. 
भटकंती कट्ट्याला त्याला काही उपस्थिती लावता आली नाहीच .पण आम्हा मित्रांना खास भेटण्यासाठी म्हणून साहेब इथवर येण्याचे कष्ट घेतलेच. (मित्रांवरच प्रेम अजून काय ...)

पुढे अजून हि गप्पा रंगल्या .चहा अन कैरी पन्ह्याचा एक एक पेला रिता करत..आम्ही एकमेकांशी बोलते झालो . त्यात रात्रीचे दहा वाजले..ते कळूनही आले नाही . पोटाची खळ अन भूक कावकाव करू लागली. म्हणून घरी जावयास निघालो. 

आमचा हेमंत साहेबांच्या घरचे सगळे गावी गेल्याने ....आज त्याचं बाहेरच जेवण होणार होतं. हे माहित होतं. म्हणून म्हटल चला ... 
माझ्या हि पोटाला थोडा आसरा होईल ...आम्ही निघालो . दादर पच्छिम हून पूर्वेकडे ..रेल्वे पूल ओलांडत ...एखाद हॉटेल शोधत...

त्यातच कला सोबत होती. उगाच तिला उशीर होईल म्हणून तिचा निरोप घेतला . तिला जाऊ दिले. 
आणि चौघे मित्र , हॉटेल शोधे साठी ऐन त्या गर्दीतली पायवाट चालू लागलो.

पूर्वेकडे आल्यावर एक हॉटेल दिसलं . नाव आता आठवात नाही . तिथे थेट जाऊन बसलो. 
पाच मिनिटे झाली दहा मिनिटे झाली. ओर्डर घायला कुणी येईना . 
तोपर्यंत मेनू कार्ड हाती आलं होतं . काय हवयं काय नको ते पाहू लागलो. 

आणि एकमताने सेज्वान राईस आणि गरमा गरम सूप मागवायच ठरवलं . वेटर ला किंचाळूनच (एवढ्या मोठ्या हॉटेल मध्ये एकुलता एकच होता ...ओर्डर घ्यायला म्हणून ) बोलावलं आणि अमुक अमुक ओर्डर द्याला लागलो. तोच घाई घाईत त्याने शब्द फेकले. 

''इसमेसे कुच्ह नही है '' ...मग काय पुन्हा एकदा मेनू कार्ड चाळू लागलो. अन मनाशी पक्क केलं. 
चीज पावभाजी खाऊ ....पुन्हा त्या वेटरला ओरडूनच बोलवावं लागल. ) आणि पुन्हा त्याचा तोच शेरा ...पाव भाजी भी नही हे ..

खाली, '' इडली वडा सांबार मिलेगा... '' अस म्हणताच आमच्या रोहनचा पारा थेट उंचाकी पोहोचला आणि रागा रागानेच , काहीतरी बडबडत तो बाहेर निसटला. . आणि त्यासोबत आम्हीहि ...
म्हटलं एवढा मेनू कार्ड विविध अश्या खमंग पदार्थांनी सजलेला असताना . त्यातलं काहीच मिळेना. अजब आहे . कपाळावर आट्या ओढवल्या ...आणि पुढे सरलो . 

दादर स्टेशन लगतच बाजूला ..उडपी दिसलं . म्हटलं इथे तरी बघू आता काय मिळतंय का ? रेटू काहीतरी घशात ..रात्रीचे साडे दहा झाले होते . 
आत शिरलो. जुन्या मुंबईचे अनेकानेक फोटोफ्रेम भिंतीवर सुंदर रीत्या लावलेले दिसले. ते बघतच एका जागी चौघे स्थिरावलो. 
वेटर ने दिलेलं पाणी प्यायलो . मेनू कार्ड बघू लागलो. 

राईसचे अनेक प्रकार त्यात होते.तरीही खात्री करून घेण्यासाठी म्हणून मी मुद्दाम वेटरला.विचारलं ह्यातलं काय आहे ?काय मिळेल ? 

काय कुणास ठाऊक मी असा प्रश्न करताच ..त्याच्या भुई वरच्या रेषा एकदम ताणल्या गेल्या . आणि तुसडीने एखाद्याशी बोलावं तसं त्याने म्हटल... सब कूच है..
मी मात्र विचाराच्या गर्दीत लोटून गेलो क्षणभर ..हा असा का वागला ? माझा पेहराव ठीक नाही का ? कि चेहरा भूतावाणी झालाय ? काही कळेना. 

दुरलक्ष केलं क्षणभर आणि ओर्डर द्याला सज्ज झालो . तशी एकाचीच भूख होती . आणि आम्ही तिघे फक्त जोडीला होतो. ( थोड थोडशेअर करायला .. ) 
म्हणून सुरवातीला पनीर हंडी बिर्याणी मागवायची ठरवली. आणि त्याचं वेटरला ओर्डर दिली . 
पुन्हा त्याने एकदा कटाक्षाने पाहिलं . 
चौघात फक्त एक ओर्डर ? ..अश्या प्रशांर्थी अविर्भावात त्याने नजर फिरवली आणि तो आत ओर्डर घेऊन निघून गेला. 
हा असा का वागला ? पुन्हा इथे विचारंनी उचल खाल्ली ? पुन्हा दुर्लक्ष ...

थोड्या वेळात प्लेट घेऊन तो आला. त्या हि किती तर दोनच ..? माणसे आंम्ही चार ? 
तशी दुसरी ओर्डर अजून द्यायची बाकी होती . त्यावेळीस एकमत झालं न्हवत नक्की काय घ्यायचं . त्यात थोडा वेळ गेला होता म्हणा... 

म्हणून पुन्हा ओर्डर दिली . पुन्हा त्याच्या चेहऱ्यावर तेच भाव ..
जणू काही कुणाशी जोरदार भांडण झालय आणि तो सगळा राग आमच्यावर ओढतोय. 
पुन्हा मनात तोच प्रश्न , हा असा का वागला ? पुन्हा दुर्लक्ष ...
पुन्हा दोन प्लेट आल्या ....दिलेली ओर्डर आली . त्याने राईस सर्व्ह केलं .आणि निघून गेला . 
पण त्यात एक स्पून द्यायचं राहिला . आणि तो नेमका मलाच . 
आधीच पोटात काही कावळे धिंगाणा घालत होते . रहावलं नाही म्हणून कांदा लिबू च्या कापी केलेल्या डीश मधला स्पून उचलला अन थेट सुरवात केली गिळायला.

मित्र माझ्याकडे पाहू लागले. ...अरे बकासुर थांब कि थोडा ...मी हास्य मुकुट फुलवल अन क्षणभर थांबलो. 
तेवढ्यात तो वेटर हि टेबला जवळ आला. 
मित्रांनी त्याकडे स्पून साठी विचारलं .अदबीनेच .. .. 'एक स्पून दो भाई '...

अन झालं पुन्हा त्याची तीच तर्हां ..जणू आमची खीळ उडवावी म्हणूनच हा मुद्दाम अस करतोय कि काय अस वाटू लागलं. स्पून से नही , ऐसेही खावं ..अस काही बाही तो बडबडून आणि हाती असलेला ..स्पून जागी ठेवून निघून गेला. 
मी म्हटलं जाऊ दे , पुन्हा दुर्लक्ष करत ...खाण्यावर सगळ लक्ष एकवटलं. 
पण अधून मधून एकमेकांना पाहून मनातून खो खो हसत होतो . कारण तो वेटर बंधू ...आणि त्याचे ते अनाठायी विस्कटलेले रागीट भाव ...
पण तो हि ..आमचं सगळ खाऊन होईपर्यंत , आमच्या टेबलाच्या मागे ..चौघांवर नजर ठेवून होता. एकटक ..पाहत...
काही वेळेत आमच सगळ आवरलं. आणि तो पुन्हा टेबल क्लीन करायला आला. 
आणि पुन्हा तोच प्रश्न उभा राहिला ...हा असा का वागला ? पुन्हा काहीतरी तो पुटपुटून गेला होतां .
हॉटेल मधून बाहेर पडता पडता , मोकळ्या दिलखुलास हास्य छबिने आणि क्षमाशील नजरेने त्याकडे पाहिलं. आम्हाकडून काही चूक झाली का? हे विचारायचं होतं. 
पण काही विचारलं नाही तसेच बाहेर पडलो . 

मनात मात्र तो प्रश्न काहीसा तसाच राहिला . अनुउत्तरीत. ..हा असा का वागला ?
मुळात दिवसभरात इतकी माणसांची ये जा ..आणि त्यात विविध लोकांच्या स्वभाव मनाशी येणारा संबंध लक्षात घेता म्हटलं काहीतरी नक्कीच कुणाशी बिनसलं असावं. आणि त्यात आम्ही जरा उशिराच (म्हणजे हॉटेल बंद करण्याच्या वेळेस बहुदा )आल्याने ..त्याचा एक परिणाम झाला असावा . असा एक काही तर्क मानून आम्ही मात्र आमच्या घराच्या वाटा पकडल्या . अन तो दिवस मावळला.
मुंबईतल्या रोजच्या घाई गर्दीतल्या अन तणावाखाली असलेल्या माणसाचा तो चेहरा आणि ते तर्हेवाईक भाव आज अश्या पद्धतीने अनुभवले असे म्हटले तरी वावगे ठरणार नाही . 

- संकेत य पाटेकर 
२०.०५.२०१६

शुक्रवार, २० मे, २०१६

हितगुज - स्वप्नांशी ...

प्रेम हे मोजता येत नाही रे , त्याला आकार माप अस काही नाही .म्हणून ते मिट्विता ही येत नाही .
ते फ़क्त अनुभवता येतं. जाणता येतं …
 हृदयातल्या भाव गीतेतून .. नजरेतल्या अथांगतेतून, सप्त सुरांच्या अमोघ वाणीतून, स्नेह पूर्ण स्पर्शातून , अबोल्यातून, दुराव्यातून..आणि आपलेपणाच्या जिव्हाळीक नात्यातून..
आणि प्रेम हे एकच शाश्वत आणि सत्य , मी मानतो ..जे अक्षय आहे. ज्याला मरण नाही. 
आणि हेच एकमेव 'प्रेमरत्न' मी तुला देऊ शकतो . 
. 
बोल...आयुष्य भरासाठी तुझि साथ मला देशील ? 
माझ्या सारख्या वेडगळ , साधसचं जीवन जगणाऱ्या ...अन साधसचं राहणीमान असलेल्या ..
मुलाशी लग्न करशील ? तयार आहेस ? 
तू चंद्र तारे म्हणशील तर , ते तुला मी कदापि आणून देणारं नाही हा ...अश्या वायफळ बाता मी करणार नाही. पण कले कलेतून वाढत जाणाऱ्या त्या चंद्राची शीतलता अन मिणमिणत्या ताऱ्यांची लखलख आणि ते अथांग विश्व तुला जवळून अनुभवायला नक्कीच मिळेल. ह्याची खात्री देतो .
कसं ते माझ्यावर सोपवं ...त्यातला आनंद तुला नक्कीच मिळेल. 
आजवर तुझ्यावर ओघाने प्रेम करत आलोयं .. तो ओघ ह्या पुढे हि कायम राहील . पण मनातून उमटलेली प्रत्येक भावना तू त्या त्या वेळेस समजून घेशील हि आशा व्यक्त करतो. 

प्रेम ही तशी एक आतंरिक भावना आहे ...सहजतेतून , सहजतेत ओघळलेली ..मिसळलेली. 
ती सहजता ती ओघळता तुझ्या माझ्यात यायला हवी. .....तरच हे नातं उमलेलं आणि बहरेल ....
शेवटच्या श्वासा अखेरपर्यंत …..

बोल , लग्न करशील माझ्याशी ? 
पुन्हा विचार कर ...आणि काय तो निर्णय दे ...आता मात्र उशीर नको करू..
आधीच खूप उशीर झालायं... 
तुझाच ....
हितगुज - स्वप्नांशी ...
- संकेत पाटेकर - १९.०५.२०१६

आपलेपणाची साथ...

मी काही कृष्ण नाही आहे रे ... तो सावळारुपी ईश्वरी रूप , प्रत्येक हृदय मंदिरात आपलं हक्काचं स्थान मिळवून , नुसत्या एका सादेला हि हवं तेंव्हा , एकाच वेळी प्रतिसाद देणारा ...
प्रत्येकाच्या हृदयी गाभाऱ्यात आपलं सावळारुपी अस्तित्व कायम खिळवून मन ज्योती उजळवून देणारा , समोरील मनातल अचूक हेरणारा ..आणि अपेक्षापूर्ती करणारा ...... नैराश्याचा , अविचारीपणाचा सखोल नायनाट करणारा ...
मी ...मी आहे, साधासाच अन सामान्य , कृष्णाई रूपासारखं सर्वत्र नाही. पण काही हृदयी घरात नक्कीच आपलेपणाचं स्थान मिळविलेला...
पण त्यासारखं मला कुठेय रे , सर्वत्र नांदता येतंय ..
मनात दडलेल्या अनेकानेक प्रश्नांना ,चिंतांना अन आसवांना कुठे रे शमविता येतंय ..
अपेक्षांचे निरपेक्ष भार हि उचलण्याची तितकी क्षमता नाहीये रे माझ्यात ...
पण कुठेशी मनमोकळा प्रयत्न असतोच ना सातत्याने , कुणा हिरमुसल्या कळीला , हास्य चैतन्याचा सुगंध लेवून आपलेपणाने फुलवून देण्याचा .., कुणा एखाद्याशी आपलेपणाच्या मृदू शब्दानं आधारवड होण्याचा ..
मान अपमान सार सोडून नाती गुंफण्याचा अन जपण्याचा ..

पण तरीही मला ह्या सर्वाना एकत्रित बांधता येत नाही आहे. नात्यातली कुठलीशी घडी हळूच कधी मोकळी होते ..ते कळून येत नाही. आणि जेंव्हा कळत ..तेंव्हा अंतर वाढलेलं असतं. 
आयुष्य जगताना , अन ह्या वेळे सोबत पुढे सरताना प्रत्येकाला सोबत घेऊन जायचं असतं. 

बस्स ह्या प्रवासात आपलेपणाने जोडलेले हात अन त्यांची साथ , नकळत कधी सुटू नये..इतकंच.. 
असंच काहीस... 
- संकेत पाटेकर 


रविवार, १७ एप्रिल, २०१६

जीवन प्रवास...


अस वाटतं हे….चौकटीतले आठ नऊ तासाचे ऑफिसचे काम धंदे सोडून ....सरळ... मुक्तवाटे ..
ह्या माझ्या सह्याद्रीच्या कड्या कपाऱ्यातुनी वणवण भटकत राहावे , मैलो मैलांचा वेड्या वळणाचा खडतर प्रवास साधत .. 
इथल्या लोक संस्कृतीचा लोकजीवनाचा, मानवतेचा तसेच दुखीव अश्रूंचा आणि निसर्गाच्या अलौकिक, अद्भुत सौंदर्यतेचा आणि तिथल्या हर एक घटकांचा नजरेशी आढावा घेत ...
जगाच्या कानाकोपऱ्या पर्यंत झेप घ्यावी .

सामाजिक बांधिलकी जपत हवं त्या समयी स्वतःला मानवतेशी जोडून घ्यावे.(.निर्मळतेने)
...तसेच लेखणीने एक एक अनुभव शब्दबद्ध करत रहावे .

अन त्याबरोबर कलेशी हि संधान बांधत कलागुणाशी (मग ते छायाचित्रण , अभिनय , साहित्य , वा इतर कुठल्याही कला क्षेत्र असो ..त्यांशी ) जुळवून घेत त्यात बेधुंद व्हावे आणि सर्वात महत्वाचं म्हणजे 
प्रेम अन शांतीचा अनमोल संदेश देत , आपलेपणाने एक एक नाती हृदयाशी कवटाळत , लोकांच्या हृदय मंदिरात स्थान मिळवत हा देह अलगद ह्या मातीशी ठेवून ह्या जगाचा अखेरचा निरोप घ्यावा . 
बस्स.... 
जीवन प्रवास हा असाच हवा. 
- संकेत पाटेकर 
१६.०४.२०१६


तुझ्यावरच्या चारोळ्या...

तुझ्यावरच्या चारोळ्या .....

आयुष्यात एकदा तरी आपण प्रेमात पडतो. अन आपले भान सर्वस्वी त्या व्यक्तीपुढे हरपून बसतो...नवी ओळख असते नवं नातं गुंफलेलं असतं..... 
अन अश्यात  काही शब्द काही ओळी नकळतओठाशी येतात ...

              सोनसळी आठवणी
              लागे बोलाया चालाया 
              दिन गुलाब गुलाब 
              प्रीत लागली फुलाया !   
              - संकेत


कधी चारोळी रुपात तर कधी ...कवितेच्या स्वर सागरातून ....
तिच्या हसऱ्या नजरेशी ...अन भावगंध चेहऱ्याशी अन मनाशी गोड संवाद साधत .....
अश्याच काही चारोळ्या .......प्रेमातल्या अन वियोगातल्या ....
प्रेम म्हणजे दोन श्वासातलं अंतर एक होणं. समरस होतं जाणं. दुधात साखर मिसळून
जावी तशी...पूर्णतः समर्पण ... 
 
                 काही नाती हि नकळत                            
                 जुळली जातात... 
                 प्रेमाच्या बंधनात अलगद 
                 जखडली जातात ...
                 - संकेत                   ~ ~ ~ ~ ~             सहज एखादी मैत्री जुळते 
                                                                            मैत्रीतून नवी ओळख घडते .......
                                                                                             -संकेत  
                   प्रेमात माझ्या, हृदयी स्नेह बंध
                  डोळ्यात तरळते, तुझेच प्रतिबिंब
                    - संकेत                 
~ ~ ~ ~ ~           प्रेम म्हणजे काय ?
                                                                            मी अन तू
                                                                            माझ्या  मनातली तू
                                                                            तुझ्या  मनातला मी  , हे ना ?                                                                                                          -संकेत
                  एकटक तुझ्या नजरेशी
                  छेडत असतो वारंवार
                  अन त्या नजरेतुनीच मिळवत
                  जातो , प्रेमाचे हे शब्दसार ...
                   - संकेत                    ~ ~ ~ ~ ~ 
 संवाद हा नात्यातला एक महत्वाचा दुवा ... तो असतो म्हणून तर नात्यात  गोडवा असतो.  आणि अश्या संवादातूनच असे नट खट प्रश्न पडतात . ...
               ती म्हणते अगदी लाडीने,
               का नाही तू राग व्यक्त करतं
               मी म्हणतो तितक्याच प्रेमओढीने
              का नाही तू प्रेम व्यक्त करतं...
                - संकेत                    ~ ~ ~ ~ ~ 
               तुझं माझ्यावर प्रेम किती ?
               हे शब्दात कसे मांडावे
               अमर्याद ह्या शब्दाला , सांग
               प्रेमाने कसे भागावे ?
                - संकेत              
                                                   ~ ~ ~ ~ ~ 
               आज तिनेही तिच्या देवाकडे 
               एक 'मागणे' मागितले असेल
                कर जोडूनी मनोभावे 'मला' च वरिले असेल.  
                हरतालका विशेष .. – संकेत                   
                                                   
               तिचं एक स्वप्नं आहे
               तिला 'तो' मिळावा , आयुष्यभरासाठी...
               त्याची हि एक इच्छा आहे
               तिनं एकदा 'भेटावं' ते स्वप्नं साकारन्यासाठी...
              - संकु                                                                       
माणूस प्रेमात पडला कि त्याला  स्वतःचे आत्मभान हि  उरत नाही.   भास आभास ..ह्यांनी त्याच मन त्या व्यक्तीच्या मनाभोवती सतत घिरट्या घेतं राहतं. 
 मग अश्या काही ओळी आपुसकच ओठी  येतात........     

                     तुझाच चेहरा 
                     तुझाच भास 
                     का रे हि सारखी आस?
                     तुझेच शब्द
                     तुझाच आवाज
                     का रे सारखी तुझी ही साद?
                    तुझेच प्रश्न
                     तुझेच उत्तर
                     का रे प्रश्नौत्तराचा हा तास?
                     सांग....?   - संकेत     
 ~ ~ ~ ~ ~     तुझ्या सारखी तूच सखे 
                                                                            तुझ्यविना ना कुणी दिसे
                                                                            तुझ्यावाचून काही सुचे
                                                                            तूच असे रे ध्यानी - मनी 
                                                                            तूच रे सखी साजनी... 
                                                                             -  संकेत                         
                  तिचा Whatsaap वरील डीपी                                                                                                                               मी रोज वेडावून पाहतो... 
                  अन नजरेतल्या 'स्वराला'
                  तिच्या, हृदय संगीत माझं देतो ...
                                       - संकेत                                                                                                                                                                                          
           मी आधीच वेडा होतो , तिने आणिक वेडे केले ....                                                                                                                                       प्रेमाच्या सुखद सरितं माझे 'मी' पण सारे गेले 
                                                                                                                              - संकेत
                  झालेला संवाद पुन्हा वाचताना 
                  मन पुन्हा त्या आठवणीत रमतं
                  हळूच गहिऱ्या हास्यखळी सोबत
                  ते पुन्हा त्या क्षणात मिसळतं
                 - संकेत                                      ~ ~ ~ ~ ~  
मी आत्मभान विसरे  तुला पाहताना …  
                                                                                      तू बोले मनातले  मला जाणताना …
                                                                                                                  - संकेत 

प्रेयसीचा नकटा  राग म्हणजे ... तिचा विजयच जणू ....प्रश्नोत्तराच्या ह्या तासापुढे , आपल्याला शरणागती हि पत्करावीच  लागते...... त्यातच आनंद असतो. 
     
             प्रश्न उत्तरांच्या खेळीमध्ये 
               तुझंच नेहमी जिंकनं असतं
              मी हारत जातो एकपरीनं...
               तुझं 'हसनं' तेवढं सुखावत राहतं...
              - संकेत                       ~ ~ ~ ~ ~                  तुझ्या रागावण्यात हि 
                                                                                                        एक नशा आहे...
                                                                                       अजूनही धुंद करते आहे..... 
                                                                                                         शब्दांची ती चाल
                                                                                                            अजूनही ताल धरते आहे......
                                                                                                                       - संकेत      
प्रेयसीचं ..  रुसणं  देखीलं  वेड लावून जातं  म्हणा  ..........

                              काय बोलू कसं बोलू 
                                     सखे अगं सांग मला ...
                                          तुझ रूसणं पुन्हा हसणं 
                                           वेड लावी रे ह्या मना ....
                                                                         - संकेत   ~ ~ ~ ~ ~    
                             
                                     मी आधीच वेडा होतो ... तिने आणिक वेडे केले ....
                                              प्रेमाच्या सुखद सरितं ...  माझे 'मी' पण सारे गेले ...                                                                                                                                                       - संकेत  

प्रेमाची सुरवात तर होते ...एकमेकांविषयी जिव्हाळा, काळजी असते मनामध्ये ....
पण एकमेकांविषयी असलेल प्रेम काही वेळा व्यक्त व्हायचंच राहून जातं. मग तेंव्हा अशा वेळी सुचतात.  
             दिरंगाई नको आता , 
             हो कि नाही सांगून टाक 
             मनी दडल्या स्वप्नांना 
             बेधुंद होवून रंगवून टाक . 
            - संकेत                                ~ ~ ~ ~ ~          
मला अजूनही प्रश्न पडलाय 
                                                                                  तिच्या होकार नकाराचा 
                                                                                  त्यानेच उठलाय वादळ
                                                                                  ह्या हृदयी स्पंदनांचा !
                                                                                   - संकेत

           प्रेमा शिवाय हासू नाही 
           प्रेमा शिवाय आसू नाही 
           प्रेमा शिवाय आपुलकीचा 
           भावगंध स्पर्श नाही 


प्रेम म्हटलं  कि  भावना आल्या ....हळव्या तवंग उसव्णाऱ्या अन तिथे रागापासून , अबोला धरेपर्यंत ....
सर्वच गोष्टी आल्या...अश्यात आपलं मन काहीस सैर वैर होतं. अन क्षणा क्षणा च्या त्या आठवणी मध्ये गुरफटून जातं. 

           तुझ्या आठवणीतच सखे 
           दिवस हा सरून जातो... 
           अन हा हा म्हणता म्हणता 
           माझा मीच विरून जातो...  
                             - संकेत           ~ ~ ~ ~ ~   त्या बसल्या जागेवर 
                                                                      तुझ्या आठवणींचा झुला अजूनही झुलतोय ... 
                                                                       जणू सार काही पुन्हा 
अगदी नव्यानेच जुळतंय ...
                                                                                                               - संकेत
         तुझ्या आठवणीतच 
         दिवस सारे सरती... 
         तुझ्या आठवणीतच 
         मन - संवाद घडती...
         - संकेत                                  ~ ~ ~ ~ ~  
क्षणो क्षणी 'त्या भेटीचे' 
                                                                                        नवे गंध उगळत राहतो 
                                                                         ऐक ! सखे, सजणे अगं
                                                                                         मी असाच वेडावून जातो. 
                                                                                                            - संकेत

            भावनांचा अधीर खेळ हा शब्दात कैसे मांडणे 
                                                                         तू अबोल राहता ऐसी सांग मी कैसे वागणे ?
                                                                                                                         - संकेत

                               आठवणीच्या सरींमध्ये  
                                पुरता मी भिजून जातो 
                                अन ' प्रेमाचा ताप '  

                                स्वतःच ओढावून घेतो.....
                                         - संकेत                           ~ ~ ~ ~ ~       
मनं आतुर आतुर 
                                                                                                      तुझ्या आठवात विसे 
                                                                                                      कोसो दूर हि असता 
                                                                                                       डोळ्यासमोर तू दिसे                                                                                                                                                       - संकेत



क्रमश :  पुढील चारोळ्या लवकरचं ......
धन्यवाद...!
संकेत पाटेकर